stawiam kropkę nad "i"

rozstrój wnętrzności

2012-02-25T15:38:00.002+01:00

Śnieg za oknem ulotnił się w trybie natychmiastowym, a poznańskie ulice, mimo unoszącej się nad nimi woni deszczu i resztek zimy, wydają się być bardziej uśmiechnięte i zaludnione. Na całe szczęście luty chyli się ku końcowi, a ja, podsumowując ostatnie tygodnie muszę przyznać, że rok 2011 zaczął się chyba nieco lepiej. Wcześniej właściwie nie miałam czasu, by się nad nim dobrze zastanowić, ale teraz, patrząc wstecz, zauważam mnóstwo zmian, które dokonały się właśnie w tamtym okresie. Przede wszystkim zostałam uświadomiona, kogo mogę nazywać prawdziwymi przyjaciółmi i czego absolutnie NIE powinnam szukać u mężczyzn. Kolejne związki z kolejnymi palantami dały mi mocno w kość, przelotne romanse pomogły uwierzyć, że ciągle mam coś do zaoferowania i "mogę się podobać", a konflikty rodzinne i szkolne utwierdziły mnie tylko w przekonaniu, że warto poświęcać uwagę innym i być taką osobą, jaką ja chciałabym spotkać kiedyś na swojej życiowej drodze. Za to bieżący rok już 1 stycznia przyniósł wiele przemyśleń i wątpliwości, które z kolei zadecydowały o późniejszym rozwoju sytuacji. Tym właśnie sposobem jestem dojrzalsza, może trochę bardziej smutna, ale też spokojniejsza i pewniejsza siebie. Staram się zaglądać tutaj jak najczęściej i dzielić się z Wami moimi nastoletnimi przemyśleniami, które już za rok staną się przemyśleniami osoby dorosłej (z prawnego punktu widzenia). Ciekawa jestem, jak bardzo doświadczy mnie los do tego czasu i czy moje posty staną się może bardziej spójne i na wyższym poziomie. Póki co wylewam z siebie to, co się we mnie po cichu gotuje, udostępniam muzykę, zdjęcia, czyli wszystko to, z czym w jakiś sposób się utożsamiam. A tymczasem lecę tracić czas w przyjemny, lekki sposób, podśpiewując sobie pod nosem nieco już "przejedzony" kawałek Nosowskiej, który jednak ciągle wraca mi na język z czarnych czeluści mojej długotrwałej pamięci.

blurring the lines between real and the fake

2012-02-22T12:09:00.004+01:00

Ferie powoli dobiegają końca, a ja nawet nie mam ochoty robić niczego bardziej produktywnego. Dzisiejsze spotkanie z przyjaciółką z klasy niestety nie wypaliło, dlatego siedzę w domu pod kocem, oglądając od dawna odkładane "na potem" filmy, takie jak "Zakochany bez pamięci", który dość mocno mnie wczoraj poruszył i sprowokował do różnych przemyśleń. Chyba pierwszy raz zobaczyłam Jima Carrey'a w roli innej niż komediowej i muszę przyznać, że stawił czoła temu wyzwaniu w godny pochwały sposób. Fabuły streszczać nie będę, bo myślę, że może ktoś z Was by sobie tego nie życzył, ale jedno muszę podkreślić - dla mnie film w bardzo ciekawy sposób pokazuje, że niektóre więzi są sobie po prostu przeznaczone i nie uciekniemy od tego, co już wcześniej przygotował nam los. Ciekawa jestem, czy ja będę mieć okazję przekonać się o tym na własnej skórze, chociaż znając życie i Boga, przy którym coraz częściej stawiam znak zapytania, na pewno stanie się tak prędzej czy później.

Czas mija, a ja ciągle dążę w zupełnie nieznanym sobie kierunku, potykając się co chwilę i spotykając kolejnych ludzi, którzy w jakiś sposób ułatwiają lub uniemożliwiają mi dojście do celu. Ilu ich jeszcze będzie?

tumblr

lick me up and take me like a vitamin

2012-02-13T12:33:00.005+01:00

Ferie zimowe rozpoczęłam od nadrabiania zaległości muzycznych. Co prawda miałam z tym chwilowe problemy ze względu na zepsuty komputer, ale w końcu dobrałam się do przeglądania ulubionych portali kulturalnych, odgrzebywania starych wykonawców i utworów, które w jakiś sposób utkwiły mi w pamięci. Tym sposobem czas mija mi wśród najrozmaitszych alternatywnych dźwięków, poczynając od mocno już zakorzenionego w mojej duszy electro, przez niszowe klimaty indie, IDM, no i w końcu ukochanego stylu glitch i czarnego rapu. W międzyczasie zdążyłam skończyć 17 lat, otrzymać tysiące przemiłych życzeń urodzinowych (prezentów również - Julko, Aniu, Marysiu - DZIĘKUJĘ!!!) i wybrać się z niejakim Sebastianem S. do Zamku, by obejrzeć kilka ciekawych i mniej-ciekawych wystaw. Otaczają mnie (w większości) tacy wspaniali, wartościowi ludzie. Od tych niewartych jakiejkolwiek uwagi staram się odcinać i nie martwić się o ich problemy. Chociaż to takie nie w moim stylu. Bo ja zawsze martwię się o wszystko i wszystkich, nawet o własnych wrogów.

Dzisiaj nie zamierzam ruszyć się z łóżka aż do godziny 14.00. Potem wypadałoby zjeść jakiś obiad, wziąć prysznic i posprzątać w pokoju, żeby moja przyjaciółka, która ma przyjechać w godzinach popołudniowych nie przeraziła się na widok sterty ubrań rzuconych niedbale na krzesło obrotowe przy biurku. Może w międzyczasie sięgnę po trzeci tom ulubionej książki Murakamiego "1Q84" i wypiję kolejną herbatę z cytryną. Czas zimą mija tak spokojnie, dopóki nie wystawi się nosa spoza swojej ciepłej domowej norki. Bo na zewnątrz mają miejsce różne problematyczne zamiecie intelektualne. Jak co roku!

kiss me hard before you go

2012-02-07T21:51:00.010+01:00

Tęsknota za kimś, kogo nie widzieliśmy już kilka dobrych miesięcy, zaczyna z czasem zamieniać się w powątpiewanie, czy to, co nas łączyło, rzeczywiście było prawdziwe i miało miejsce w tym, a nie równoległym świecie.

noc ogranicza nam pole do uciekania

2012-02-03T20:22:00.004+01:00

Wyrzucając z siebie kilo brudnych słów opowiem Wam pokrótce, nad czym się ostatnio zastanawiam i jaki wpływ mają na mnie rzeczy, które dzieją się wokół. Ten tydzień (a także kilka poprzednich) był dla mnie dość ciężki, przede wszystkim ze względu na wielką kumulację większych i mniejszych problemów. Skutki? 3 kg mniej, wysoka gorączka i ogólne przybicie, poza tym większe zapotrzebowanie na muzykę, "pieprzoty" i książki. Dzisiaj jest lepiej. Być może dlatego, że odzyskałam już siłę, by zwlec się z łóżka i zrobić sobie herbatę. A może ze względu na kolejne informacje, które do mnie docierają i zmieniają mój światopogląd o 180 stopni. Może nie jest tak źle. Może nie będzie tak źle. Za 5 dni skończę 17 lat i Panie Boże, jeżeli naprawdę przesiadujesz teraz na jakiejś chmurce i walisz w moje życie piorunami, proszę, odpuść już sobie i rzuć mi jakieś koło ratunkowe. Cokolwiek, co pomoże mi raz na zawsze wygrzebać się z tego psychicznego dołka i już nigdy do niego nie wracać. Tyle we mnie ostatnio sprzeczności. Tyle niepoukładanych, niespokojnych myśli. Chyba ciągle się nie odnalazłam, chyba ciągle szukam. Moje wypowiedzi są nadzwyczaj chaotyczne, sny coraz mniej zrozumiałe, rodzina coraz bardziej zmartwiona, przyjaciele z każdym dniem bardziej zaangażowani. Być może jedynie, czego mi w tej chwili potrzeba, to czas. Czas i ciepła pościel do przeczekania burzy. Przecież na końcu zawsze wychodzi słońce. Zawsze.

muy tranquilo, un poco triste

2012-01-26T12:13:00.002+01:00

Kilka ostatnich tygodni to dla mnie prawdziwy horror uczuciowo-rodzinno-edukacyjny. Każdy dzień, zamiast prowokować do pozytywnego myślenia, boleśnie mi uświadamia, że ta zima nie będzie należeć do najprostszych. Pierwszym "kopem w dupę" było zakończenie mojego związku z T., drugim dziadek z rakiem jelita w szpitalu, trzecim moje licealne starania, które jak zwykle okazały się jedynie marnowaniem czasu, bo oceny jak były beznadziejne, tak dalej są, a czwartym brak wsparcia ze strony przyjaciół, nad którym bardzo ubolewam. Do tego dochodzi jeszcze kilka różnych komplikacji klasowych, o których (na całe szczęście) wie jedynie małe grono osób i brak czasu dosłownie na WSZYSTKO. Dzisiaj cudem udało mi się zostać w domu, wyspać się i zakopać pod kołdrą na cały dzień, by posłuchać ulubionej muzyki, przeglądnąć ostatnie trzy numery K MAG'a (chociaż, jak to napisała na swoim blogu Martyna Wyrzykowska, K MAG to magazyn raczej nie do czytania, ale do noszenia pod ręką), nadrobić serialowe zaległości i przemyśleć to, co dzieje się dookoła. Los mojego dziadka jest praktycznie przesądzony i naprawdę trudno jest mi to sobie uświadomić. Człowiek myśli, że będzie żyć wiecznie, ale tak nie jest. Niestety... Przyjaciele są zbyt zajęci swoim życiem i swoimi problemami, by spotkać się ze mną, przyjechać, poświęcić trochę czasu, ale na całe szczęście są jeszcze osoby, których słowa sprawiają, że robi mi się cieplej na sercu. Chociażby wczorajsze "I'm here to be with u and help u in the fun easy times and also the not so fun, hard times" nieco podniosło mnie na duchu. Wspaniale mieć znajomych, którzy myślą o Tobie nawet na drugiej półkuli :) Póki co to musi mi wystarczyć. Tymczasem zostawiam Was z moją dzisiejszą piosenką i przepraszam, że nie pisałam tutaj tak długo. Obiecuję poprawę! Buziak

heroine made my favorite jazz

2011-12-26T17:27:00.002+01:00

Ostatnie dni upływają mi przy uzależniających dźwiękach Clams Casino, dobrych filmach, pysznym jedzeniu i hektolitrach herbaty z cytryną. Święta z roku na rok stają się coraz mniej "świąteczne", a radość z rodzinnych spotkań i otrzymanych prezentów zaczyna przysłaniać lenistwo i chęć odpoczynku po całym semestrze szkolnych obowiązków. Korzystam więc z okazji i cieszę się, mimo mojej nieco zachwianej wiary, że Bóg znowu się "narodził" i dzięki temu mogę wylegiwać się w łóżku do południa, a nie do godziny 6.30, jak to niestety mam w zwyczaju. Żadne większe problemy mnie nie dręczą, chociaż alergia na nie-wiadomo-co ciągle dokucza i bez pudełka leku Alertec w torebce z domu ruszyć się nie mogę. Cała ta monotoniczność mojego życia, szaro-bura pogoda za oknem i wieczne splątanie myśli, których nikomu ujawnić nie mogę (chociaż bardziej pasowałoby tu słowo "nie chcę") sprawiają, że z największą chęcią zakopałabym się pod kołdrą ze słuchawkami w uszach i odcięła od świata, od rodziców, znajomych, wiecznie drapiącego w moje drzwi kota i tej całej sztucznej atmosfery świąt, którą wszyscy tworzą, by nie być gorszym od "reszty". Właśnie wczoraj, w ramach leniwego wieczoru, obejrzałam z rodzicami (!) film p.t. "Była sobie dziewczyna" i muszę przyznać, że trafił on na listę moich ulubionych tytułów, czego z początku zupełnie się nie spodziewałam. Ciężko to przyznać, ale chyba z pewnych względów utożsamiam się z główną bohaterką tego dzieła i ci, którzy znają mnie wystarczająco dobrze i mieli okazję zobaczyć ten film, powinni doskonale wiedzieć, dlaczego. Co prawda zakończenie nieco mnie rozczarowało, ale ono również było dowodem na to, że nie wszystkie historie na świecie kończą się "happy endem", a już szczególnie nie te, w których los bohaterów z góry skazany jest na niepowodzenie. Szkoda, że sama, zupełnie dobrowolnie, zgodziłam się na odgrywaniu w życiu takiej właśnie roli. No cóż. Coś trzeba czasami poświęcić...

(nie)oficjalnie

2011-12-26T15:59:00.004+01:00

nienasycenie

2011-12-13T22:55:00.007+01:00

Potrzebuję laptopa, dużego kubka ulubionej kawy i trzech godzin wolnego czasu z dala od zgiełku miasta. Być może wtedy myśli i słowa zaczną się układać w jedną spójną całość, a blog na nowo tchnie życiem. Jestem rozbita, trochę niejasna, szukam spokoju w pustych od rana kawiarniach. I co ciekawe, najczęściej sama doprowadzam się do szaleństwa.

ja też Cię większe/mniejsze od trzy

2011-11-07T17:51:00.002+01:00

Ostatnio bardzo się zmieniłam i w pewnym sensie zrozumiałam samą siebie - swoje potrzeby, to, jak postrzegam świat i dlaczego działam w taki, a nie inny sposób. Ludzie zaczęli mnie szanować za szczerość i fakt, że nikogo nie udaję. Znowu ktoś mnie pokochał, dokładnie tak, jak tego chciałam. I w porównaniu do wszystkich moich poprzednich związków, czuję się akceptowana w 100%. Bez stawiania żadnych warunków, bez nieprzyjemnych uwag. Jest idealnie pod każdym względem i mogę już o tym otwarcie mówić całemu światu. Co do przyjaciół i dalszych znajomych - wszystko się uspokoiło. Najważniejszej dla mnie osobie, mimo pewnego zamieszania, ciągle zależy na naszej przyjaźni, koleżanki i koledzy ze szkoły sprawdzają się w roli znajomych z klasy, na których naprawdę można polegać, z rodzicami też kontakty układają się nie najgorzej. Ze względu na skręconą kostkę (tak, niestety zdrowie mi nie dopisuje i borykam się ostatnio z pewnymi problemami) mam teraz mnóstwo czasu na nadrobienie muzycznych i blogowych zaległości. Wiem, że zagląda tutaj mało osób, ale ja naprawdę lubię pisać. Czasami dla samej siebie, by potem mieć do czego wracać. I mam taką cichą nadzieję, że czytając w przyszłości moje wpisy nie będę musiała się za siebie wstydzić, tak jak to było w latach poprzednich. Chociaż z drugiej strony... Tak bardzo już dojrzałam. Tak wiele rzeczy w mojej głowie jest już jasno sprecyzowanych. I mimo faktu, że nie wiem jeszcze, na jakie studia pójdę, czy dostanę wymarzoną pracę i stworzę wspaniały, ciepły dom, wiem, że moja psychika jest już stosunkowo ukształtowana. I cieszę się z wartości, które doceniam. Myślę, że są one ważne w życiu. Oby tak zostało. Obym szła wiecznie ku lepszemu.

pieprzę cię, miasto

2011-10-15T20:39:00.005+02:00

Ostatnio nie czuję absolutnie żadnego przywiązania do otaczającego mnie świata. Sama tworzę małe, jednoosobowe społeczeństwo zamieszkałe w szaro-różowym pokoju, z daleka od ulicznego zgiełku i sztuczności otaczających nas reklam. Uciekam w muzykę, ulubione książki i taniec, ograniczona schematami nakładanymi przez innych ludzi. I najczęściej zastanawiam się, czy życie tak bogate w różne wydarzenia jak moje jest lepsze od spokojnego bytu w gronie rodziny i najbliższych znajomych. Nie wiem, co mogłabym aktualnie zmienić, by odzyskać równowagę. Rzeczy, których chcę, są nieosiągalne, rzeczy, które mam, wciąż niewystarczające. Nienawidzę siebie za swoją zachłanność i nieumiejętność docenienia tego, co już osiągnęłam. Ciągle mi mało. Ciągle chcę więcej. Chciałabym się zachłysnąć szczęściem i dzielić się nim z innymi. Być dla kogoś ważna, spełniać swoje marzenia, przyjść do szkoły jednego dnia, zaśmiać się nauczycielom w twarz i wyjechać do innego miasta czy kraju. Nie przejmować się teraźniejszością i przeszłością. Martwić się tylko o przyszłość. I mój Boże, chciałabym żyć tak, by umrzeć ze świadomością, że przyczyniłam się do czegoś dobrego. Że kochałam i byłam kochana. I że zrobiłam coś, za co ludzie będą mnie szanować i pamiętać. Już do końca.

bezsenność

2011-10-13T00:23:00.001+02:00

Tak bardzo wątpię w siebie i swoje możliwości. Tak wiele chciałabym zmienić w swoim sposobie myślenia i postrzegania świata. Jestem tak słaba i nieodporna na uczucia, które mną miotają. Tak wrażliwa na krytykę innych ludzi. I właściwie już nie wierzę, że ktoś pokocha mnie w sposób, w jaki ja jestem stanie kochać. I chyba już kocham. Chyba już od dawna...

because when all the clouds get dark above me
and all my hours disappoint me
you are the perfect box to keep my heart in
so far away but still there

cause i can see i'm not being myself

2011-09-15T18:02:00.004+02:00

Tęsknota. Naturalne, wszystkim dobrze znane ludzkie uczucie, które dopada nas przeważnie w chwilach rozłąki z ukochaną osobą lub kiedy brakuje nam czegoś, czego niezmiernie potrzebujemy. Muszę przyznać, że ostatnio tęsknię dość dużo, praktycznie zgłębiłam już każdy możliwy rodzaj tego uczucia. Po pierwsze: rozstałam się z chłopakiem, którego bardzo kochałam (a być może po części nadal kocham, chociaż nie chcę dopuścić do siebie tej, powiedzmy, masochistycznej myśli) i potrzebuję trochę czasu, by uświadomić sobie, że tak, niestety znowu jestem sama i w trudnych chwilach mogę liczyć jedynie na moje przyjaciółki, z którymi już od jakiegoś czasu mam trochę problemów. Nie wspominam tutaj o rodzinie, w której oczywiście mam duże oparcie, ale nie jestem na tyle otwarta (czy też raczej odważna i szczera), by mówić, ile różnych, nie zawsze pozytywnych myśli, krąży po mojej głowie. Po drugie: weszłam w bliski kontakt z osobą, z którą mam możliwość się zobaczyć jedynie kilka razy do roku, a mimo tego czuję, że jest to „coś więcej”, że pokonamy te wszystkie przeszkody stojące nam na drodze, by pozostać przynajmniej dobrymi znajomymi, a może nawet w pewien niecodzienny sposób się zaprzyjaźnić. Poza tym przez dwa tygodnie jestem zmuszona do pełnego decydowania o sobie i swoim życiu, niezależna od jakichkolwiek ograniczeń nałożonych mi przez rodziców, którzy dzisiaj w nocy wylecieli na wakacje na Sardynię. Sama koncepcja „możliwości poukładania swoich myśli” i „spędzenia trochę czasu w ciszy, spokoju i świecie bez internetu” bardzo mi się podobała, jednak teraz widzę, że człowiekowi, który ulega już jakimś regułom i działa według kształtowanych przez lata schematów, trudno jest oderwać się od swojego monotonnego stylu życia i odnaleźć się w nowej sytuacji. Mam jednak nadzieję, że ten wolny czas poświęcę na naukę, słuchanie dobrej muzyki i dowiadywanie się, czy to, jakie mam o sobie zdanie rzeczywiście jest zgodne z tym, jaka jestem naprawdę i czy aby na pewno zależy mi na tym, o czym mowa zawsze przychodziła mi z taką niesamowitą łatwością. Mój nauczyciel od języka polskiego na swoich ciekawych lekcjach od początku powtarzał, że najważniejsze dla człowieka jest poznanie samego siebie. Może więc warto skupić się na tym, co mamy w środku i dopiero później dążyć do budowania dobrych, zdrowych relacji międzyludzkich. Bez znajomości swoich pragnień i czynników, które nami kierują, nie możemy dążyć do samorealizacji, ponieważ nigdy nie będziemy w stanie jej osiągnąć. A tymczasem kończę picie mojej karmelowej czekolady na ławce w Starym Browarze i idę przejść się po pobliskim parku, słuchając uzależniającego kawałka, który zamieszczam poniżej:

Miłego wieczoru!

in the night air

2011-08-30T19:58:00.000+02:00

Najgorsze z dręczących mnie ostatnio uczuć to świadomość, że nikomu nie mogę powiedzieć tego wszystkiego, co bym chciała. Nie wykrzyczę nikomu w twarz swoich myśli, nie wyrzucę z siebie wszystkich przekleństw, smutków i planów na najbliższą przyszłość, ponieważ mogłyby one kogoś skrzywdzić. Chociaż z drugiej strony prawda jest taka, że moje plany często ulegają gwałtownym zmianom. Nieustannie szukam najlepszego wyjścia z danej sytuacji, lecz mimo upływającego czasu, żadne nie przychodzi mi do głowy. Rozważam po kolei rozmaite opcje, próbuję opierać się na szczęściu, które przepełniało mnie jeszcze jakiś tydzień temu i na nim odbudowywać to, co ostatnio legło w gruzach. Ale dlaczego tak łatwo się poddaję? Dlaczego jestem tak słaba i nieodporna psychicznie na problemy, które zmieniają mi szyk zdania? Dlaczego zamiast z nimi walczyć uciekam się do muzyki, ciepłej pościeli i kompletnego odizolowania od rzeczywistego świata? Nikt nie mówił, że będzie łatwo. Związki i przyjaźnie mają skłonność do przejściowych kryzysów, które z czasem odchodzą w niepamięć i pozwalają na kontynuowanie "szczęśliwego, idealnego" życia. Jednak mój przyjaciel powiedział ostatnio, że on nie wierzy w takie gadanie. Że według niego miłość nie istnieje, a już na pewno nie taka, jaką ludzie postrzegają za właściwą na podstawie obejrzanych filmów. Bo przecież w filmach nikt nie zostawia włosów na umywalce, nikt nie choruje na grypę żołądkową i nie kłóci się ze swoim partnerem o to, kto znowu nie zgasił światła w łazience. Według mojego znajomego istnieje tylko zauroczenie, które z czasem może przerodzić się w przyzwyczajenie. I muszę przyznać, że chyba częściowo się z nim zgadzam. Przecież gdyby miłość, prawdziwe, wręcz uzależniające zakochanie trwało zbyt długo, ludzie, tak jak to kiedyś ładnie ujął w jednej ze swoich książek Janusz Leon Wiśniewski, "umieraliby z wyczerpania, arytmii lub tachykardii serca, głodu lub syndromu odstawienia snu." Ale ja kocham. Kocham i jestem kochana, mimo wielu czynników, które negatywnie wpływają na to uczucie. Może potrzebuję jedynie trochę czasu na odetchnięcie, uporządkowanie myśli, oderwanie się od tego wszystkiego, co dzieje się ostatnio w mojej duszy i rozpoczęcie życia opartego na realizmie, twardych, konkretnych argumentach i pewności w podejmowanych działaniach. Być może mi się uda. Żywię szczerą nadzieję, że tak będzie. Ale niestety, kobiety mają tendencję do babrania się w przeszłości, wspominaniu (i wypominaniu) tego, co złe. A ja, jakby nie patrzeć, kobietą jestem. I trzymam jedynie kciuki za siebie i za moją motywację do naprawy tego, co być może sama zepsułam. Dobranoc. Idę odpłynąć wraz z piosenką "Lionheart" Emancipatora. I może znowu trochę popłakać. Tylko trochę...

lost in my mind

2011-08-24T19:07:00.001+02:00

Chyba zaczynam się trochę gubić gdzieś pomiędzy "wiem" a "czuję". Ten tydzień to istne szaleństwo, cały zbiór nieujawnionych myśli, tysiące niepotrzebnych słów i miliony ukrytych pragnień. Zastanawiam się jedynie, czy to ja wariuję, czy może to świat dookoła zaczął przybierać jakieś dziwne kształty, zmieniać się, ewoluować. Najważniejsze jednak, że zawsze mam kogoś, kto mnie wesprze. Że robię to, co kocham - do końca ulubionych warsztatów tanecznych już tylko 3 dni! Poza tym wczoraj ktoś powiedział, że zawsze powinnam kierować się sercem. Postanowiłam posłuchać tej rady i nie zamierzam robić niczego, czego później mogłabym żałować. Jestem. Oddycham. Podejmuję rozsądne i nierozsądne decyzje. Ale chyba o to właśnie chodzi. To po prostu życie.

jestem przesiąknięta miłością do szpiku kości

2011-08-10T18:57:00.002+02:00

Ostatnio tyle ważnych rzeczy dzieje się w moim życiu, że ciężko jest mi zebrać je wszystkie w jedną spójną całość i opisać tutaj, w świecie wirtualnym. Być może jest to pewnego rodzaju zmiana na lepsze. Nie muszę już uciekać z moimi problemami na bloga, gdzie mogłam wyrzucić je z siebie i poczuć się chociaż trochę lepiej. Teraz właściwie trudno mówić mi o jakichkolwiek problemach. Oczywiście, takie z pewnością by się znalazły - ciężko nie zauważyć faktu, że już od niedzieli leżę w łóżku z podwyższoną temperaturą, bólem gardła i ogólnym osłabieniem organizmu. Przeziębienie pokrzyżowało mi nieco plany, ale sądzę, że już niedługo się z niego pozbieram i będę mogła powrócić do wakacyjnych szaleństw :) A tych, jakby nie patrzeć, wcale nie brakuje. Istnieje jeden bardzo istotny czynnik, który wpływa na moje dobre samopoczucie i duchowy spokój. Są nim udane relacje interpersonalne, które uległy znacznej poprawie. Mam tutaj na myśli w szczególności moje kontakty z Natalią (chyba nie muszę tłumaczyć, kim jest ta wspaniała dziewczyna, bo to właśnie ona jest jedną z głównych i nielicznych zarazem czytelniczek tego mało popularnego w sieci bloga) i ciągle udany związek z Grześkiem, w którym czuję się bezpiecznie i spokojnie. Myślę, że gdyby moje życie zawsze wyglądało w ten sposób, gdybym od samego początku podejmowała decyzje przemyślane, posiadając taki spokój ducha, to może udałoby się uniknąć wiele niepotrzebnych problemów. No cóż. Jedyne, co mogę teraz robić, to cieszyć się, że wszystko idzie w dobrym kierunku. Za 10 dni zaczynamy wraz z N. ciąg warsztatów tanecznych i imprez im towarzyszących, a potem już tylko powrót do domu i przygotowania do liceum... Strasznie szybko mija ten czas w wakacje, szczególnie, kiedy pogoda nas raczej nie rozpieszcza. Oby końcówka sierpnia była bardziej udana. Trzymajcie kciuki! :)

slow motion

2011-07-23T20:41:00.004+02:00

Wakacje w pełni i muszę przyznać, że ten tydzień zaliczam do tygodni jak najbardziej udanych :) To pewnie dlatego, że spędziłam go z dwiema osobami na chwilę obecną najważniejszymi w moim życiu, leniuchując na pomostach, paląc ogniska i opowiadając sobie najróżniejsze historie. Uspokoiłam się, zrelaksowałam, pokochałam moją przyjaciółkę jeszcze bardziej i nabrałam nadziei, że wakacje naprawdę na długo potrafią utkwić w pamięci. Tymczasem z działki w Wojnówku przeniosłam się do mojego chrzestnego do Karczewka, i mimo, że pogoda nas specjalnie nie rozpieszcza, a w telewizji i radiu trąbią o śmierci znakomitej Amy Winehouse i tragedii, jaka miała miejsce w Norwegii, czuję się całkiem dobrze. I jestem szczęśliwa. Myślę, że to odpowiednie słowo :)

i can't afford more problems, i don't have time to solve them

2011-07-10T21:28:00.002+02:00

Wielu ludzi mówi mi, że się zmieniłam. Jedni, że na lepsze, inni, że na gorsze. A ja sądzę, że te zmiany, niezależnie od ich wydźwięku, były potrzebne, bym dzisiaj mogła stać w miejscu, w którym stoję. Kochać ludzi, których kocham, słuchać muzyki, której słucham, spędzać czas w miejscach, w których od zawsze chciałam. Dostałam się do upragnionej szkoły, do klasy z pierwszego miejsca mojej listy preferencji. Odnalazłam się w pewien sposób, uwierzyłam w swoje możliwości. A co najlepsze - zauważam, że im lepsze mam nastawienie do świata, tym świat lepiej jest nastawiony do mnie. Być może to wszystko, co teraz mam, tak naprawdę od zawsze było mi przeznaczone. Od początku wiedziałam, gdzieś tam w środku, że dostanę się do VI LO. Że pokocham z wzajemnością idealnego chłopaka (a raczej młodego mężczyznę), odzyskam dobry kontakt z rodzicami i jedną z najdroższych mi przyjaciółek. Tak po prostu miało być! A nawiązując do bardziej codziennych drobnostek - moje plany na wakacje są bardzo spontaniczne i wszystkie wynikają tak naprawdę z dnia na dzień. Jutro już o 9.00 wpadam zrobić śniadanko Grześkowi, bo popołudniu nie będziemy się mogli zobaczyć ze względu na jego pracę Pod Minogą. We wtorek najprawdopodobniej pojedziemy razem na moją działkę, nad jezioro, nad które wybieram się również z Natalią pod koniec tygodnia. Posiedzimy tam kilka dni, może dłużej, bo nie zamierzam wyjeżdżać już nad morze z rodzicami - obiecałam sobie, że tego błędu nie powtórzę. Dzikie tłumy na plaży, marudzenie mojej nie zawsze kochanej siostry i ryby na obiad - to zdecydowanie nie dla mnie! Wolę towarzystwo przyjaciółki/chłopaka i szklankę schłodzonej wody z cytryną. I dużo słońca, o które będę dzisiaj prosić cały wieczór. Tymczasem zostawiam Was z piosenką mojej nowej ulubionej wakacyjnej wokalistki :) Miłego wieczoru, kochani!

wreszcie

2011-07-05T11:36:00.003+02:00

Mimo kłótni, mimo plotek, mimo wielu innych problemów... jestem szczęśliwa. Pierwszy raz od długiego czasu. Bo czy jest coś wspanialszego niż chłopak, który dzwoni do Ciebie z rana i mówi, jak ważna jesteś dla niego i jak bardzo chciałby teraz zrobić Ci śniadanie? Mnie to w zupełności wystarcza. W stu procentach. A nawet w stu dziesięciu :)

I'll turn myself into the grass
And I'll grow
Take this space above my head
And live a little, little.

all I need

2011-06-18T11:45:00.007+02:00

Nie mogę uwierzyć, że do zakończenia roku szkolnego pozostały tylko cztery dni! Ten rok minął chyba najszybciej ze wszystkich, może ze względu na to, że codziennie przytrafiało mi się coś nowego. Naprawdę zżyłam się z moją klasą, dlatego nie wyobrażam sobie tego nadchodzącymi wielkimi krokami rozstania. W ciągu trzech lat spędzonych w gimnazjum bardzo dojrzeliśmy, zmieniliśmy swoje światopoglądy i wzajemne nastawienie. Mimo drobnych nieporozumień do dnia dzisiejszego trzymamy się razem i właśnie dlatego wczorajszy wieczór spędziłam na imprezie u Kuby. A nawiązując jeszcze do szkoły i egzaminów gimnazjalnych, którymi się tak przejmowałam - nie poszło mi wcale tak źle. Dostałam dokładnie tyle punktów, ile się spodziewałam - z testu humanistycznego 39pkt, z matematyczno-przyrodniczego 35pkt i z języka angielskiego 50pkt. Tym sposobem, kończąc gimnazjum ze średnią 5.53, mam spore szanse na dostanie się do wymarzonej szkoły. Mam nadzieję, że LO nr 6 w Poznaniu przyjmie mnie z otwartymi ramionami :)

it's all over

2011-06-06T23:26:00.002+02:00

Wraz z nadchodzącymi wakacjami wszystko się zmienia - przyjaźnie, miłości, cele i ambicje. O naszym losie decyduje zbieg okoliczności, jedno przypadkowe spotkanie może wywołać lawinę kolejnych, bardziej istotnych. Mój życiowy bilans jest ostatnio w miarę zrównoważony: tracąc jedną przyjaciółkę, odzyskuję drugą, popadając w nieszczęśliwe zauroczenie, powracam do luźnych propozycji ze strony ciekawszych kandydatów, jedni łamią mi serce, ja łamię serce drugim. I tylko gdzieś tam głęboko w środku dopuszczam do siebie myśl, że może nie taki zbieg okoliczności powinien decydować o moim życiu. Że może wszystko powinno ułożyć się zupełnie inaczej.

I could fight your beautiful words
And mourn your beautiful loss
Throw me out of your beautiful lifestyle
And call your beautiful name

krok w przód, krok w tył

2011-06-02T21:16:00.003+02:00

Myślałam, że jakaś część mnie jest tym, czego wszyscy oczekują. Myślałam, że starając się być otwartą, pełną empatii osobą, zyskam przyjaciół i zaufanie ludzi, którzy również będą mnie wspierać o każdej porze dnia i nocy. Że pomagając innym, otrzymam pomoc. Że wszystko, co ofiaruję najbliższym, wróci do mnie ze zdwojoną siłą. A przede wszystkim: myślałam, że mam rację. Nic bardziej mylnego.
Od dłuższego czasu jestem po prostu bezsilna wobec tego, co dzieje się wokół mnie. Jestem bezsilna wobec chamstwa, zazdrości, i nieszczerych relacji. Staram się, uśmiecham, robię dobrą minę do złej gry, nawet przymykam oko na niewłaściwe zachowania, żeby tylko nie wmieszać się w kolejne nieporozumienia. Wybiegam myślami w przyszłość, mówię sobie "będzie dobrze", a potem BUM, kolejny kop w dupę, kolejny regres.

Wyjeżdżam na weekend, podczas którego zadecyduję, o co chcę walczyć, a co powinnam (już dawno) zignorować. W kwestii przyjaźni już raczej niczego nie zmienię, ponieważ to wymaga inicjatywy drugiej strony, ale cała reszta mojego życia zależy tylko i wyłącznie ode mnie.

it's just too little, too late

2011-05-31T21:19:00.004+02:00

Nie powiem, że mnie to wszystko nie rozstraja psychicznie i że z głową zadartą do góry będę udawać, że nic się nie stało. Zdaję sobie sprawę, że muszę pracować nad asertywnością, że następnym razem nie wpadnę nikomu od razu w ramiona i nie dam się usidlić fałszywym złudzeniom. Do wakacji już tylko jakieś pół miesiąca, dlatego postaram się w miarę spokojnie przetrwać ten czas, pielęgnując to, na czym mi zależy i redukując zbędne problemy do minimum. Jak ktoś kiedyś powiedział - nie ma sensu walczyć o to, co tylko nas niszczy. Lepiej skupić się na ludziach, którym naprawdę na nas zależy, którzy rzuciliby wszystko, by przyjechać i w milczeniu wypić wieczorną herbatę.

A przede wszystkim chciałabym wierzyć, że tacy ludzie istnieją.

kiss, kiss, kiss...

2011-05-29T12:46:00.001+02:00

Kasia Baczulis & Remi Kozdra

PHOTOGRAPHY

dzieci szczęścia, planeta snów

2011-05-28T23:16:00.005+02:00

Ale się pozmieniało w ciągu ostatnich kilku tygodni! Kolegom z najbliższego otoczenia libido skoczyło jak rtęć w termometrze, dlatego nie mogę narzekać na brak atrakcji, ponadto odzyskałam dobry kontakt z Julką W., na której od zawsze bardzo mi zależało, zaczęłam spędzać więcej czasu z ukochaną Natalią (trzymam kciuki za powodzenie w sferze kontaktów interpersonalnych) i Snikersem, a także jeździć do szkoły na rowerze,
co uszczęśliwia mnie po prostu niesamowicie :) Taki codzienny widok pól smaganych słońcem i miasta budzącego się do życia jest niezastąpiony! Poza tym wreszcie wybrałam się na trening do Stryjeckiego i wypiłam pyszną czekoladę karmelową, o której marzyłam przez cały tydzień, spotkałam się z Daniem po lekcjach, wpadłam na herbatkę do Snikiego, znalazłam płytę "Dilated peoples", którą będę się ekscytować przez następny miesiąc, utraciłam kartę SIM, co spowodowało, że jutro z rana muszę się wybrać do Panoramy, by zrobili mi jej duplikat, mam ogromną szansę na zakochanie z wzajemnością, a także przeprowadziłam rozmowę z chłopakiem (a raczej - młodym mężczyzną), który kiedyś złamał mi serce i jestem całkiem usatysfakcjonowana jej zakończeniem. Wszystko idzie (mam nadzieję) ku dobremu. A w poniedziałek 30C w cieniu i opcja małej wieczornej imprezy ze znajomymi. KOCHAM WIOSNĘ!

wracając do tego, co mi w duszy gra

2011-05-27T23:18:00.000+02:00

czyli Sade dobra na smutki o każdej porze dnia i nocy

marzę o

2011-05-25T20:29:00.001+02:00

wygram w Totka i kupię sobie wszystkie

I feel like I'm nowhere

2011-05-22T21:02:00.004+02:00

Mam ochotę wyjść na pola i biegać, biegać, biegać. Aż do utraty tchu.

czytaj mnie jak menu, swobodnie

2011-05-21T23:27:00.000+02:00

Czy to nie miłość jest lekarstwem na wszystko? Czy to nie ona ukaja nerwy i daje poczucie bezpieczeństwa? Od jakiegoś miesiąca potrzebuję uczucia prawdziwszego niż kiedykolwiek, ciepła drugiej osoby, którego dzisiaj tak niecierpliwie szukałam w pogrążonej w ciemnościach sali kinowej. A ono było tuż obok. Oddychało spokojnie, sprawdzając od czasu do czasu, czy na mojej twarzy widnieje szczery uśmiech.

Widniał. Czekał na więcej.

sauté

2011-05-20T12:51:00.005+02:00

Czekam na niego w kawiarni.
Spóźnia się. Ale tylko chwilę, nic wielkiego.

Etap pierwszy: uwielbiasz to, że się spóźnił.Czyni go to bardziej ludzkim, dodaje uroku.
Etap drugi: Sprawdzasz czy sie nie pomyliłaś. Trochę wątpisz. Może coś źle zrozumiałam.
Wymyślam scenariusze.Wyobrażam sobie, że spóźniam się do innej kawiarni.
Rozglądam się. Jestem we właściwym miejscu. To już 32 minuty.
Etap trzeci: Mówię sobie, że to nic nie szkodzi. Staram się czymś zająć, czytam.

Udaję, że czytam.Cały czas ten sam cholerny akapit.
Idę do łazienki, coś zamawiam. Już go nienawidzę.
W myślach go wyzywam.

Wymyślam jakieś teksty, które go zgaszą kiedy się pojawi.

Po 39 minutach... przychodzi.
Cały zasapany.
Przystojny.
"Były straszne korki."
Jasne.
Więc mówię, że nie ma problemu.
Oczywiście, to naturalne, że mógł się spóźnić.
Bo...
Bo ja jestem słaba.

A rację ma ten, kogo podziwiasz.

unfamiliar surroundings

2011-05-20T12:21:00.003+02:00

Budapeszt 2011

punkt po punkcie

2011-05-14T19:56:00.000+02:00

Oto moje plany na najbliższe tygodnie:
a) spotkać się z F.
b) wykorzystać jak najlepiej czas spędzony w Budapeszcie ze swoją klasą,
c) ograniczyć spożywanie słodyczy w nagłych przypływach beznadziejnego samopoczucia,
d) kupić głośniki do komputera, bym w końcu mogła posłuchać ulubionej muzyki bez konieczności zgrywania jej na płyty CD,
e) odebrać rzeczy od byłej-najlepszej-przyjaciółki,
f) znaleźć w końcu czas na spacer z D.,
g) przestać mieszać się w niepotrzebne nieporozumienia,
h) poprawić oceny, dostać się do Paderka,
i) zacząć regularnie chodzić do kościoła.

TAK. Zdecydowanie na tym mi w tej chwili najbardziej zależy.

urywki nocnych rozmów

2011-05-14T15:43:00.012+02:00

- Nie, to bez sensu, pisanie tego typu książek w Hiszpanii mija się z celem. Tam potrzeba czegoś romantycznego! Może zostanę malarką abstrakcyjną? Kupimy jakiś dom z pracownią i będziemy tworzyć - ja obrazy, a Ty rewolucję w sieci.
- Ale wtedy już musisz zamienić papierosy na trawę, bo abstrakcja wymaga dymu siuwaxowego.
- Nie, wystarczy dużo seksu i kofeiny.
- No ok. Sądzę, że natchniona seksem i kofeiną stworzysz jakiś nowy styl malarski i będziemy bogaci.

... starzejąc się pośród cedrów i perełkowców japońskich.

just can't get enough

2011-05-13T19:23:00.001+02:00

zakochałam się w Hiszpanii!

nie ulegam presji

2011-04-26T17:17:00.002+02:00

Właściwie, to kto mi z góry narzucił, że muszę spełniać konkretne kryteria by być osobą szczęśliwą? Kto powiedział, że do tego konieczny jest tłum znajomych i hektolitry alkoholu? Mi wystarczy dobra książka i szklanka schłodzonego soku pomarańczowego. Nic więcej.

powierzam swój los chmurom

2011-04-23T20:48:00.007+02:00

Kiedy za oknem słońca przypieka, a niebo zachęca błękitną barwą, aż żal spędzać wolny czas przed komputerem. Mimo to mam potrzebę wyrzucenia z siebie kilku myśli, może bardziej skierowanych do osób bezimiennych, nikogo szczególnego. Nie wiem, do czego mam porównać to wszystko, co ma obecnie miejsce w mojej głowie. To tak jakby ktoś pootwierał drzwi szczelnie pozamykane na kluczyk, za którymi kryją się wszystkie moje wątpliwości dotyczące tego, co robię. A odnosząc się do słów Murakamiego - podważył łomem jakąś skałę i czekał na to, co spod niej wypełźnie. Moje myśli wypełzają sobie co jakiś czas i mają się całkiem dobrze. Przywołują spokój, przypominają, że ciągle żyję i ciągle mam coś do stracenia.

Jestem przekonana, że moje dorosłe życie będzie udane. To musi tak jakoś działać, prawda? Jeżeli teraz wszystko jest do d., to potem musi nadejść czas pozytywny, czas ustatkowania i szczęścia. Równowaga musi być zachowana. Zawsze.

emotional suicide

2011-04-19T19:45:00.001+02:00

Wspominanie miłej przeszłości, kiedy wiesz, że teraźniejszość jest zupełnie inna, jest jak powolna autodestrukcja. Na co ja właściwie liczyłam? Na poprawę? Na zmianę? Na powrót do tego, co było kiedyś?

Zostałam samiuteńka gdzieś pomiędzy "wiem" a "pragnę", zastanawiając się, na kogo tak naprawdę mogę liczyć, jeżeli dwie osoby, dla których byłam w stanie zrobić wszystko, zostawiły mnie, udając, że przestały istnieć.

Kochajcie mnie albo zostawcie.

misz-masz w mojej głowie

2011-04-09T11:44:00.005+02:00

Ostatnio treści w moim życiu bardzo dużo, począwszy od tygodniowej choroby, z której przez długi czas nie mogłam się wygrzebać, poprzez wizytę Hiszpanki z wymiany i wreszcie egzaminy gimnazjalne, które rozpoczną się już za kilka dni. Ten weekend poświęcam na intensywną naukę, chociaż doskonale wiem, że nie nadrobię wszystkiego, co powinnam. Mimo wszystko wierzę w swoje siły psychiczne i już od godziny 9.00 dzielnie siedzę nad książkami od chemii, biologii i fizyki. Mam nadzieję, że motywacji starczy mi na najbliższe 3 doby :)

Powracając jednak do tematu Hiszpanii i pobytu naszych egzotycznych gości w Polsce - początki były naprawdę trudne. Odebrałam Raquel spod szkoły późnym wieczorem, oczekując jakiś radosnych pogawędek na temat jej podróży lub pierwszych wrażeń. Mimo tego odpowiedzią na wszystkie moje pytania było... milczenie. Raquel do najlepszych z angielskiego nie należy, nasze konwersacje opierały się głównie na pokazywaniu, o co nam chodzi i nieśmiałych kiwaniach głową na "tak" lub "nie". Na całe szczęście z każdym dniem było coraz lepiej i pod koniec wymiany było nam naprawdę trudno się rozstać. Teraz tylko czekam na mój wylot do niej na początku maja. To tylko kilka tygodni. Już nie mogę się doczekać :)
Co się tyczy reszty grupy - poznałam wiele naprawdę ciekawych i miłych osób, łącznie z chłopakami, którzy angielskim posługiwali się bardzo dobrze (powiedziałabym nawet, że najlepiej). Nie wiem, od czego uzależniona jest ta różnica w poziomach językowych. Może od nauczyciela?
W każdym bądź razie tydzień spędzony z całą grupą roześmianych, aktywnych Hiszpanów na długo pozostanie mi w pamięci. Oto kilka zdjęć:

Viva España!

you're an ocean, I'm salt air

2011-03-27T17:41:00.004+02:00

To niesamowite, jak wiele rzeczy potrafi się zmienić w ciągu trzech lat. Nowi przyjaciele, nowy dom, nowe zainteresowania. Nowe doświadczenia i cele w życiu. Patrzę na siebie i mimo wielu niedoskonałości, dochodzę do wniosku, że gimnazjum naprawdę dużo mnie nauczyło. Zmieniło spojrzenie na świat. Pozwoliło dorosnąć do pewnych spraw.

A tak poza tematem: wierzycie w powiedzenie "stara miłość nie rdzewieje"?

flaws and all

2011-03-25T17:33:00.009+01:00

Chcemy być idealni.
Podobać się sobie, innym, wpasować się w świat tak, by nikt nie mógł nam niczego zarzucić. Być dobrą osobą, kochać i szanować ludzi. Chcemy stworzyć idealny świat, o jakim zawsze marzyliśmy. Chcemy żyć w nim tak, jak to sobie zaplanowaliśmy. Jednak co dzieje się, kiedy prawda wychodzi na jaw? Kiedy nasze życie nie jest idealne, wymarzone? Nic. Bo takie rzeczy wychodzą na jaw każdego dnia. Każdego dnia popełniamy błędy, kłócimy się i ranimy innych, czasami nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Najczęściej jednak wiemy, że to, co robimy jest złe, a mimo tego i tak nie przestajemy. Konsekwencje naszych czynów są zazwyczaj proporcjonalne do chęci ich popełnienia. A może wcale nie? Może jest zupełnie odwrotnie? Nawet oddając komuś wszystko, co posiadamy, nie mamy pewności, że ta osoba odwdzięczy się tym samym. Otwieramy się przed kimś, mówimy „oto ja, moja prywatność, dzielę się nią z tobą, chcę, byś był jej częścią”, a ten ktoś odpowiada „mam to gdzieś, daj spokój,zależy mi na kimś innym”. Dlaczego czuję się tak samotna wśród otaczających mnie ludzi? Dlaczego nie potrafię odnaleźć się w środowisku, w którym przebywam? Dlaczego nie wiodę życia według starannie obmyślonego planu, tylko improwizuję i podejmuję złe decyzje? Dlaczego czuję, że nie mogę na nikim polegać? Czy każdy tak ma? Czy tylko ja czuję się taka… niedoskonała? Mam nadzieję, że nie, bo wtedy mój światopogląd stanąłby na głowie. O ile już tego nie zrobił.

Od jakiegoś czasu właściwie nie wiem, co mam myśleć na różne tematy. Nie słucham ani siebie, ani innych.
Po prostu jestem. Stawiam kolejne, ostrożne kroki, śpię, czytam, jem – funkcjonuję.
Myślę o diecie, ale się za nią nie zabieram. Chcę spełniać marzenia, ale nie mam motywacji, by zacząć to działać. Właściwie to smutne. Nikt z nas nigdy nie będzie idealny.

jest już za późno

2011-03-21T20:32:00.002+01:00

Choroba rozłożyła mnie na łopatki, zarówno fizycznie, jak i psychicznie. Kiedy tak leżę w łóżku całymi dniami, popijając na zmianę herbatę z cytryną i Aspirynę, dochodzę do wniosku, że życie z dala od zgiełku i codziennych problemów nawet mi odpowiada. Chciałabym w przyszłości wyprowadzić się gdzieś daleko za miasto, najlepiej kupić drewniany dom nad jeziorem i zamieszkać w nim razem z mężem. I może dwójką dzieci. Tak, chłopcem i dziewczynką. Chodzić codziennie na długie spacery, palić w kominku, hodować warzywa i nosić duże, rozciągnięte swetry. Latem przesiadywać na pomoście, czytać dużo książek, kupić łódkę. Słuchać muzyki. Mieć może dwóch, trzech zaufanych przyjaciół, dla których nie będzie problemem wizyta w moim nienowoczesnym domku. I się wyciszać. Od rana do wieczora.

Jeszcze zdążymy w dżungli ludzkości siebie odnaleźć
Tęskność zawrotna przybliża nas
Zbiegną się wreszcie tory sieroce naszych dwu planet
Cudnie spokrewnią się ciała nam

Jest już za późno!
Nie jest za późno!
Jest już za późno!
Nie jest za późno!

Jeszcze zdążymy tanio wynająć małą mansardę
Z oknem na rzekę lub też na park
Z łożem szerokim, piecem wysokim, ściennym zegarem;
Schodzić będziemy codziennie w świat

Jest już za późno!
Nie jest za późno!
Jest już za późno!
Nie jest za późno!

Jeszcze zdążymy naszą miłością siebie zachwycić
Siebie zachwycić i wszystko w krąg
Wojna to będzie straszna, bo czas nas będzie chciał zniszczyć,
Lecz nam się uda zachwycić go.

emocjonalny popapraniec

2011-03-17T18:15:00.013+01:00

W takie dni jak ten najbardziej tęsknię za moją ukochaną "Amelią". Niestety, mama pożyczyła płytę koleżance, więc muszę się obejść się bez filmu. Jedyne, co mi pozostaje, to kubek gorącej herbaty (mam tydzień na wykurowanie się, a przeziębienie ciągle trzyma - wymiana z Hiszpanią tuż-tuż), znaleziona wczoraj piosenka i kolejny, przygnębiająco-radosny odcinek "Chirurgów". Wiecie, wszystko ostatnio traci sens, a ja nawet nie mam z kim o tym porozmawiać. Poza tym, jeśli kogoś kochamy, to dosyć trudno jest nam wybić go sobie z głowy, kiedy nas porzuca.

Niestety.

I want a house
Built of old wood
You can paint it any color you like
Just so long as I can live with you

congratulations

2011-03-13T12:36:00.002+01:00

Nie sądziłam, że jedno zdanie w ułamku sekundy może zmienić twoje podejście do drugiego człowieka. Zniszczyć to wszystko, nad czym tak długo pracowaliśmy. Zamienić dotychczasowe poglądy w bezużyteczną, zakłamaną wiedzę. Ale żyjemy, świat toczy się dalej. Wskazówki zegara poruszają się ze stałą prędkością, ludzie śpią, jedzą, chodzą do pracy, uprawiają seks, jeżdżą na zakupy. W skali światowej twoje problemy są praktycznie niezauważalne. Właściwie to i lepiej. Przynajmniej łatwiej jest zapomnieć.

Wczorajszy spektakl "Minus 2" powalił mnie na kolana.
Kolejny już raz żałuję, że w podstawówce nie rozważyłam udania się do szkoły baletowej. Wiem, że nabyte w niej umiejętności przydałyby mi się teraz, kiedy zaczynam już coraz poważniej myśleć o tańcu jako o przyszłym zawodzie. Niestety, jest jak jest. Co poniedziałek chodzę na zajęcia hip-hop'owe, zaczęłam biegać i się rozciągać. Chciałabym coś osiągnąć, być z roku na rok coraz lepszą tancerką. Czy się uda - zobaczymy w przyszłości! :)

But damn my luck and damn these friends
That keep on combing back their smiles
I save my grace with half-assed guilt
And lay down the quilt upon the lawn
Spread my arms and soak up congratulations

zaniedbanie

2011-03-05T14:49:00.001+01:00

Tak, ostatnio nawet na bloga nie mam czasu. Skupiam się na nauce (a przynajmniej się staram...), tańcu i relacjach domowych. Coraz więcej filmów czeka w kolejce do obejrzenia, coraz więcej muzyki do przesłuchania. "Dzienniki motocyklowe" aż się proszą o włożenie płyty do odtwarzacza DVD i wciśnięcia "play''. Poza tym? Całkowita monotonia, oczekiwanie na wiosnę i spektakl "Minus 2" w przyszłą sobotę. Wybieram się na niego z mamą i jej koleżanką, więc liczę na jakieś przychylne opinie również z ich strony. Szkoda tylko, że miejsca takie nieudane - trzeci rząd, trzy miejsca w samym rogu. Ale najważniejsze to pozytywne nastawienie. Na pewno będzie interesująco :)
Natomiast wczoraj, w ramach lekcji, wybraliśmy się z klasą na Targi Edukacyjne na MTP. Udało mi się pogadać z paroma fajnymi uczniami szkół, które mnie interesują, zebrać tysiące ulotek (ważnych i mniej istotnych) i przebiec kilka razy bez kurtki między jednym pawilonem, a drugim. Później pojechałam odebrać bilety na Koziej (całe szczęście, że w tramwaju nie było kanarów, trasa Most Dworcowy - Wrocławska na gapę była nieco ryzykowna - biletomatów ani jakichkolwiek kiosków BRAK). Wracając, wstąpiłam do babci na obiad (już dawno nie jadłam tak dobrego rosołu) i pojechałam do centrum, tym razem odebrać Natalię z VI LO. Jako, że pogoda była bardzo ładna, posiedziałyśmy chwilę w parku, obeszłyśmy Stary Rynek i udałyśmy się w przypadkową trasę po Poznaniu. Wsiadałyśmy w byle jaki tramwaj i jeździłyśmy po mieście. Tym sposobem odwiedziłyśmy Os. Tysiąclecia, zaglądnęłyśmy na Maltę i przejechałyśmy koło Zamku, wspominając zeszłoroczną Dancemanię i inne występy. Już dawno w tak przyjemny i prosty sposób nie spędziłam zimowego popołudnia. Później już tylko powrót do rzeczywistości - korepetycje z matematyki okazały się bardzo pomocne i, jak się okazało, wcale nie tak bardzo męczące. Ciekawa jestem, ja napiszę poniedziałkowy sprawdzian. Trzymajcie kciuki :) Tymczasem wracam do sprzątania domku i zajmowania się małą, nieusłuchaną siostrzyczką. Do napisania!

sorry to interrupt

2011-02-05T19:20:00.001+01:00

Ostatnio oglądałam film, w którym "urzekła" mnie pewna charakterystyczna scena.
Śniadanie. Syn obserwuje matkę, jedzącą kanapkę z białym serkiem, którego nadmiar niefortunnie osadził się wokół ust kobiety. Nienawiść syna, zwracającego jej uwagę na ten fakt. Beztroskość matki i zero wyczucia prawdziwych emocji bijących od tych słów.

Są takie dni, że nawet ubrudzenie się twarożkiem doprowadza ludzi do szewskiej pasji.
I właśnie dzisiaj jest taki dzień.
A najgorsze jest to, że ja już nie mam siły się starać. Żeby zmienić coś w relacjach z jedną z bliższych mi osób. Zaufanie straciłam już dawno temu, świadomość, że mam w tym kimś oparcie, jeszcze wcześniej. Przykro mi z tego powodu. Ja nieustannie chłonę ciepło, potrzebuję przytulania i czułego głaskania po główce.
Głupich pytań typu "Jak było w szkole?" albo "Jak tam ten nowy chłopak, z którym się wczoraj spotkałaś?"
Porównuję moją sytuację z sytuacją innych ludzi i nadziwić się nie mogę. Bo ja naprawdę chciałabym powiedzieć, że czuję się dobrze we własnym domu. Tymczasem coraz częściej uciekam do przyjaciół, do dziadków, do szkoły, na trening, do miasta... Gdziekolwiek, gdzie nie będę musiała obserwować tego kogoś jedzącego śniadanie czy przeglądającego gazety. Tego kompletnego braku uczuć.

Wiecie co, chyba jestem okropną córką...

my facebook status says i'm sad

2011-01-31T22:33:00.001+01:00

I znowu mnie wzięło na wieczorne rozmyślania, znowu, mimo zmęczenia działającego destruktywnie na moją i tak już nadwyrężoną psychikę, uciekam się do pisania bloga, zamiast prowadzenia normalnych rozmów.
Niedawno wróciłam z treningu, wypiłam duszkiem butelkę wody, padłam na sofę w salonie i jakoś niespecjalnie miałam siłę, by się z niej podnieść. Mimo to, naprawdę lubię poniedziałki - zawsze wracam do domu z wrażeniem, że jednak jestem komuś potrzebna, że kiedy tańczę, wymaga się ode mnie więcej (najwięcej), bo mam duże możliwości, których nie warto marnować. Smutno mi jedynie, że moja rodzina nie podziela mojej pasji, że mimo szczerych chęci zainteresowania się tym, co robię, tak naprawdę mało ich to obchodzi. Dlatego dzisiaj uciekam w muzykę, w kolejne niezidentyfikowane, alternatywne dźwięki. Daleko mi do stereotypowych, nic-nie-wnoszących artystów, do tego całego świata bez formy. Ale już jutro powracam do normalności, do sztucznych uśmiechów, zakłamanych ludzi, bezsensownych problemów. Wracam do życia.

keep the streets empty for me

2011-01-23T12:48:00.008+01:00

I'm laying down, eating snow
My fur is hot, my tongue is cold
On a bed of spider web
I think of how to change myself

nawet niebo płacze zaglądając przez okno do mojego pokoju

2011-01-18T20:11:00.007+01:00

A ja mogę sobie tylko pomarzyć o naturalnym rozwoju sytuacji. W moim życiu potrzeba stanowczych działań, a nie takiego babrania się we własnych myślach i uczuciach, które nie przynosi żadnych korzyści. Albo tak, albo nie. Nic pomiędzy. Szkoda tylko, że tak ciężko jest zebrać się w sobie i podjąć jakąś konkretną decyzję. Gimnazjum to taki głupi okres. Wszyscy chcą wiedzieć, co myślisz i jakie są twoje oczekiwania, a prawda jest taka, że ty sam do końca tego nie wiesz.

wyśnione miłości

2011-01-08T16:37:00.001+01:00

Jakie myśli nachodzą mnie, kiedy spacerując ulicą, mijam nieznanych mi ludzi? Przede wszystkim wyobrażam sobie, kim są i dokąd idą. To pozwala na tworzenie dalszych, bardziej rozbudowanych scenariuszy, które pomagają zabić chwilową nudę. Czasami odnoszę jednak wrażenie, że z niektórymi ludźmi jestem w jakiś sposób powiązana. Tego typu refleksje nachodzą mnie najczęściej podczas wieczornych kursów tramwajowych czy na przejściu dla pieszych koło Starego Browaru. Mam na sobie wąskie jeansy, rozsznurowane buty miodówki i średnio grubą kurtkę w odcieniach szarości. W uszach słuchawki, rzęsy pokryte warstwą czarnego tuszu, na włosach płatki śniegu. Tak ubrana pokonuję kolejne miejskie przeszkody, przechodząc koło kamienic, sklepów, szkół i parkingów. Tysiące ludzi, ubranych lepiej lub gorzej, przemierza te same ulice i zwraca uwagę na te same apteki czy drogerie. Jednak tylko nieliczni przykuwają moją uwagę. To taka telepatia - mijasz kogoś, uśmiechasz się, a kiedy druga osoba odwzajemni uśmiech, doskonale wiesz, że mógłbyś pójść z nią na kawę i przegadać całe popołudnie.

Zastanawiam się, ilu jest ludzi na świecie, którzy odwzajemniliby mój uśmiech. Żałuję czasami, że nie będę miała okazji tego sprawdzić.

remember me

2011-01-06T18:10:00.004+01:00

Można się bardzo starać i naprawdę bardzo chcieć, ale niektórych rzeczy dokonać po prostu nie można. Realizowanie marzeń, zdobywanie kolejnych szczytów inteligencji czy pracowanie nad samooceną są niczym w porównaniu z umiejętnością zapomnienia. Mamy wpływ na przyszłe kształtowanie się naszej pamięci, ale nie mamy wpływu na jej zmianę. Żaden znany mi człowiek nie potrafiłby wyrzucić z głowy jakiegoś wydarzenia i już nigdy do niego nie wracać. To tak jak z miłością - kiedy jesteśmy zakochani, w naszym mózgu tworzą się nowe neuronalne pętle, co powoduje, że na widok obdarzonej przez nas uczuciem osoby rumienimy się, nasze dłonie się pocą, serce zaczyna szybciej bić, a do ust nie przychodzą żadne sensowne słowa. Nie możemy nad tym zapanować, tak samo jak nie możemy zapanować nad pamięcią.

Dzisiaj wspominam wszystko i wszystkich z nadzieją, że uda mi się jakoś 'posegregować' dawne problemy, opinie i uczucia. Chciałabym zacząć ten rok z nowym kontem i niekończącym się pragnieniem zdobywania nowych doświadczeń. Jak myślicie, uda się?

first day

2011-01-04T14:29:00.006+01:00

Pierwszy dzień testów próbnych za mną i aż się boję pomyśleć, co będzie w kwietniu, kiedy przyjdzie mi się zmierzyć z prawdziwym egzaminem. W każdym bądź razie dzisiaj poszło mi całkiem nieźle - pisałam część humanistyczną, której tematem wiodącym był taniec - jak dla mnie pestka. Niestety jutro część matematyczno-przyrodnicza, w piątek angielski. Z tym drugim dam radę, ale matematyki boję się jak cholera. Chociaż wiem, przesadzam. Póki co to tylko ćwiczenia, nic zobowiązującego.

Co poza tym? Nic ciekawego. Rodzice marudni, ja marudna, świat marudny. Byle do wiosny.

You asked me 'bout all my inspirations
You won't be suprised If I tell ya
What I write it comes from my emotions
From my fear, my love wide as ocean
From your side, your warmth and touching feeling
From your smile, your absence always killin'
From whole life, from all strange situations
From my people, from all my education

nowy start

2011-01-03T16:34:00.003+01:00

Rok 2011 rozpoczęty, czyli kolejna porcja radości, nowych przeżyć, przykrych doświadczeń i ciekawych znajomości przede mną. Na całe szczęście impreza sylwestrowa się udała, także mogę szczerze powiedzieć, że pierwszy dzień stycznia przywitałam z szerokim uśmiechem na paszczy (co nie udało się niektórym moim znajomym, ponieważ północ przespali).

Jak co roku nie robię żadnych postanowień, a jedynie proszę gdzieś po cichu, żeby tym razem było lepiej niż ostatnio. W dalszym ciągu dążę do pewnej "doskonałości" i muszę przyznać, że mimo porażek w niektórych mniej istotnych sferach mojego życia, cała reszta układa się całkiem całkiem. Jedyne, czego mi brakuje, to spokoju wewnętrznego i poczucia, że wszystko rzeczywiście będzie dobrze. Już dawno nie doświadczyłam takiego czegoś. Zawsze coś zwali się na głowę.

Hej, ale... jest tu ktoś? Czasami mam wrażenie, że moje posty trafiają w czarną otchłań ;)

going out of my mind

2010-12-19T10:39:00.003+01:00

Wszyscy szukamy odpowiedzi. W medycynie... w życiu... zawsze. Czasami odpowiedzi, których szukamy, ukrywają się tuż pod powierzchnią. Od czasu do czasu dostajemy odpowiedzi, chociaż nie zdajemy sobie sprawy, że zadawaliśmy pytanie. Czasami... odpowiedzi dostajemy zupełnie niespodziewanie. I czasami... mimo że odnajdujemy odpowiedź, której szukaliśmy, zostajemy z mnóstwem nowych pytań.

Moje ostatnie życzenie spełniło się zadziwiająco szybko, choć szczerze mówiąc, nie spodziewałam się takiego obrotu spraw. Straciłam tylko zaufanie (kolejny już raz) i poczułam się oszukana (też kolejny raz). Jedyne, co mi w tej sytuacji pozostało, to fakt, że trzeba wziąć się w garść i zapomnieć. O ile "zapomnienie" przyjdzie równie łatwo jak rozczarowanie i smutek. Sama się sobie dziwię, jak to wszystko wytrzymuję. Dlaczego mam siłę wstać rano, zrobić sobie kawę i normalnie funkcjonować. Borykać się z innymi problemami, które spotykają ludzi każdego dnia. Są tylko takie momenty, w których emocje biorą górę. Wtedy nie można być twardym. I szkoda, że przyszłość nigdy nie jest taka, jak sobie wyobrażaliśmy.

do niedzieli jakoś szło

2010-12-14T20:11:00.006+01:00

...a zaraz potem przestałam racjonalnie myśleć, zaczęłam mieć problemy z zasypianiem i samooceną. Ciekawa jestem tylko, czy długonogie blondynki mają mniej problemów. Bo ja i moje 164cm miewamy je dosyć często.

To jest ta miłość co na papier tryska jak nasienie
Czekam na konkurencję z utęsknieniem
Jak na numerek na poczcie
Siedzę w tym cały od stóp po łokcie
Jedna miłość
By pięknie się żyło
Ważna jest jakość nie ważna jest ilość

słabości chorobowe i pociąg mężczyzn do... mężczyzn

2010-12-08T18:02:00.006+01:00

W sobotę moja siostra obchodziła pierwsze urodziny. Odwołałam więc inne plany i zostałam w domu, by razem z rodzinką spędzić to "urocze" popołudnie. No i wszystko byłoby pięknie, gdyby brat przyrodni nie przytargał ze sobą jakiegoś wirusa, który dał o sobie znać w poniedziałkowy poranek. Obudziłam się z dziwnym przekonaniem, że coś jest nie tak. A potem się zaczęło.

Trzeci już dzień piję czystą wodę i próbuję wciskać w siebie różnego rodzaju wafle ryżowe i chrupki kukurydziane. Na szczęście dzisiaj jest już lepiej, ale w nocy z poniedziałku na wtorek płakałam z bezsilności. Grypa żołądkowa dopadła mnie i mamę, następnie babcię i dalszą część rodziny, tak więc początek grudnia dla moich bliskich był naprawdę dość traumatyczny. Efekty tej "cudownej diety" widać już teraz - schudłam jakieś 3kg i wyglądam tak, jakbym nie wychodziła z domu przez miesiąc. Mam nadzieję, że kiedy już wrócę do popijania soków marchwiowych i zacznę znowu chodzić na treningi, wszystko wróci do normy.

Co do świąt - mam wrażenie, że wszystkie zwyczaje w mojej rodzinie uległy znacznym zmianom. Nie wiem, czy to z wiekiem zaczęłam zauważać te wszystkie sztucznie tworzone problemy, czy to moim krewnym na starość zaczęło nieco odbijać. W każdym bądź razie - Wigilię spędzimy najprawdopodobniej w bardzo nielicznym gronie, dlatego też moje prezenty ograniczają się do rodziców i najlepszej przyjaciółki.
Tak - już tylko jednej, bo druga zapomniała o swoim prawdziwym "ja" i za priorytet uznała rzeczy dla mnie zupełnie niewartościowe. Ale nieważne, nie powinnam się tutaj rozpisywać na ten temat.

A nawiązując do drugiej części tytułu: obejrzałam wczoraj bardzo dobry dramat biograficzny, z Seanem Pennem w roli głównej. "Obywatel Milk" jest historią homoseksualisty, który walczy o sprawiedliwość i uważa, że każdy człowiek, niezależnie od swojej orientacji seksualnej, powinien mieć takie same prawa.
Film jest oparty na faktach, a jego akcja rozgrywa się w latach 70-tych, stąd moje pytanie: dlaczego nawet teraz, kilkadziesiąt lat później, tak mało w nas tolerancji? Wydawać by się mogło, że w XXIw. ludzie powinni być już bardziej świadomi faktu, że homoseksualizm nie jest żadną chorobą, że z tego nie można się "wyleczyć", a ja niestety dalej bywam świadkami sytuacji, w których geje czy lesbijki są dyskryminowani przez prawo czy, chociażby, nauczycieli w szkole, do której uczęszczam.

No cóż, cieszę się, że mam swoje zdanie na ten temat i nie muszę się bać jego wygłaszania. Harvey Milk byłby ze mnie dumny ;)

coś z serca

2010-10-27T16:24:00.004+02:00

Jestem przerażona ilością rzeczy, których nie powiedziałam różnym ludziom. Do wyznania swoich uczuć miałam okazję już tysiące razy, do zrobienia czegoś konkretnego prawdopodobnie z milion. A ja dalej tkwię w martwym punkcie, nie posuwam się ani o krok do przodu; potrafię siedzieć na podłodze, słuchać muzyki, patrzeć w jeden punkt i całkowicie wyłączać się z życia. Być może właśnie dlatego sen przychodzi mi z taką łatwością. Bo sen to swego rodzaju ucieczka od problemów, od życia, od ludzi, a przede wszystkim - od samej siebie. Potrafię śnić o tylu wspaniałych rzeczach, które nigdy nie przytrafią mi się w rzeczywistym świecie, że te 7 czy 8 godzin spędzonych w łóżku jest chyba najprzyjemniejszym czasem w ciągu całego dnia. Naprawdę nie wiem, co mam robić, jak zmienić swoje podejście i co ma posłużyć mi za motywację. Chyba do końca czerwca będę siedzieć w pokoju, odizolowana od świata i rówieśników, pochłaniając coraz to nowe książki. To nie tak, że jestem jakimś mizantropem - ja po prostu nie lubię mówić szczerze o tym, co czuję, bo kiedy już staram się wyrazić swoje emocje w jakiś zrozumiały sposób, nic z tego nie wychodzi. Sądzę, że powodem tego jest po prostu moja nieumiejętność porządkowania myśli, uczuć, jakiś czynników, które wpływają na mój humor i ogólne samopoczucie. Dlatego pytam: co dalej?

zaczynam ponownie

2010-10-03T16:39:00.006+02:00

Bez telefonu, bez basenu,
bez zwierzaka, bez fajek.
Całkowicie wolna.

Ten blog jest i będzie rodzajem odskoczni od rzeczywistości.

Nie mam pojęcia, co się z nim stanie i czy przetrwa próbę czasu.

Póki co wiem o nim tylko i wyłącznie JA.

Chociaż warto by sobie odpowiedzieć na pytanie... kim właściwie jestem?

A tak poza tym: męczę się ostatnio wśród ludzi.

Mam dosyć ich głupich problemów, min, pretensji.

Nie chcę robić niczego wbrew sobie i nie będę,

ale niegodzenie się na wymogi otoczenia też jest dość trudnym wyzwaniem.

Przecież wszyscy czegoś oczekujemy...